Więźba dachowa

Więźba dachowa jest integralnym elementem konstrukcji domu. Projekt więźby musi być przygotowany przez uprawnionego projektanta. Rodzaj konstrukcji zawsze zależy od jej rozpiętości i kąta nachylenia.

Przy budowie domów jednorodzinnych stosuje się najczęściej drewniane konstrukcje dachowe. W przypadku domów szkieletowych oraz budynków o dużych odległościach między ścianami zewnętrznymi konieczne jest zastosowanie konstrukcji inżynierskich. Są one projektowane w bardzo precyzyjny sposób. Wykonuje się je zazwyczaj jako prefabrykowane wiązary dachowe ze stalowymi łącznikami.

Sposób wykonania więźby dachowej zależny jest od rozpiętości dachu i kąta nachylenia połaci.

Podstawowym rodzajem więźby jest więźba krokwiowa o rozpiętości sześciu metrów. Buduje się ją z dwóch krokwi opartych o ściany budynku, belkę stropową lub belkę wiązarową. Konstrukcja taka przybiera formę trójkątną. Rozpiętość wiązara jętkowego sięga do dziewięciu metrów. W jego skład wchodzi krokiew, belki wiązarowe lub stropowe oraz jętka (nieprzekraczająca 3-4 metrów pozioma belka, która dzieli krokwie w stosunku 2:1). Największym wiązarem jest wiązar płatowo-kleszczowy. Jego trójstolcowa odmiana osiąga nawet szesnaście metrów.

Materiałem, z którego zazwyczaj wykonuje się klasyczne więźby dachowe jest drewno sosnowe albo świerkowe. Gatunki te odznaczają się dużą sprężystością i są względnie łatwe w obróbce. Bardzo znamienną kwestią jest to, by drewno, z którego wykonywane są więźby dachowe miało jak najmniej sęków i nie posiadało żadnych pęknięć czy uszkodzeń, które wpływają na obniżenie wytrzymałości. Powinno być też właściwie zaimpregnowane, co uchroni całą konstrukcję od ewentualnego pojawienia się szkodników i grzybów oraz od ich niszczącego działania.

Więźba dachowa, mimo iż jest właściwie niewidoczna, stanowi niebywale ważny element każdego domu.Od jej jakości i sposobu montażu zależna jest stabilność budynku, a tym samym bezpieczeństwo jego mieszkańców.